Seviyorum Nihat Kahveci‘yi. Eski bir Beşiktaşlı olması bir yana, kendine has oyunu olan sempatik bir futbolcu. Dün akşam Norveç’i 2-1 yendiğimiz maçta da bizi öne geçiren golü attı kendisi. Bu adamın attığı her gol sonrası sevinci ve koşuşu da bir enteresan. Bakın dün akşam attığı golden sonra objektiflere yansıyan görüntüye. Bir gariplik sezmişsinizdir muhtemelen, yürümesi koşması garip bi adam bu. Bacakları pergel gibi açılıyor ve hafif eğik vaziyette koşuyor. Futbol oyunu da o yüzden keyifli geliyor belki de. Sergen Yalçın gibi mesela. Onun da yürüyüşü (fazla kiloları nedeniyle)nde bir ilginçlik var. Eski Galatasaraylı Okan’da öyle. Aslında düşünüldüğü zaman kısa boylu futbolcuların tümünde var bu olay.

Herneyse, kazandık maçı. A Milli Takıma olan sevgi ve inancımız yine arttı. Sen ilk maçlarda 13 puan kazan, önüne geleni darmadağın et. Sonra son 8 maçta sadece 1 galibiyet al. Ha olacak ha olacak derken neredeyse eleniyorduk.. Büyük lokmaları yiyip küçüklerde boğulduk. Çok fazla puan kaybettik. Gel gelelim bizim takımın motivasyon takımı olduğu yine ortaya çıktı. Her Türk gibi onlar da zor şartlar altında ve ancak mecbur kalırlarsa gaza geliyorlardı. Bu galibiyet rehavetimizi sona erdirir de Bosna’yı evimizde yenerek Şeb-i Aruz yaşamış oluruz umarım (yendikten sonraki başlık da ortaya çıktı).